Biologia

Zmianą morfologiczną szczególnie charakterystyczną dla przewlekłego zanikowego zapalenia jest pojawianie się w błonie śluzowej żołądka metaplazji jelitowej. Metaplastyczna błona śluzowa jelitowa, powstająca w śluzówce żołądka, ma morfologiczne, histochemiczne i ultrastrukturalne cechy błony śluzowej jelita. W błonie śluzowej uformowanej w głębokie krypty opierające się na musculaiis mucosae znajdują się komórki kubkowe i walcowate z rąbkiem prążkowanym oraz komórki jelitowe z ziarnistościami kwasochłonnymi i komórki wewnątrzwydzielnicze charakterystyczne dla jelita, Histochemicznie w ogniskach intestinalizacji można wykryć fosfatazę alkaliczną i aminopeptydazę, nie wykrywane w prawidłowej błonie śluzowej żołądka, a wydzielina komórek kubkowych zawiera kwaśne mukopolisacharydy. Powstawanie metaplazji jelitowej zależy od wielu czynników, tych samych, które prowadzą do zaniku prawidłowych gruczołów żołądka. Jej występowanie bardzo znamiennie nasila się z postępem wieku. W Polsce u ponad 50% osób w wieku powyżej 50 roku życia wykazano w śluzówce żołądka obecność metaplazji jelitowej. Najwcześniej intetinalizację stwierdzono dopiero w 15 roku życia i ten fakt rozstrzyga o jej nabytym charakterze.

Proces dzięki któremu płód zostaje wydalony z ciała matki kończąc okres ciąży nazywa porodem. Nadal nie są znane czynni które zapoczątkowują i sterują przebiegiem te interesującego procesu. Tuż przed rozpoczęci porodu zachodzi u matki szereg zmian hormonalnych, a w szczególności obniża się wydziela) progesteronu bardziej niż estrogenu; warunki one bez wątpienia częściowo zmiękczenie wideł i innych struktur spojenia łonowego i zwiększenie zdolności skurczowej macicy. Poród rozpoczyna się mimowolnymi skurczami ścian macicy, zwanymi parciem. Skurcze początkowo słabe i krótkotrwałe stają się ca silniejsze i bardziej długotrwałe. Skurcze macicy powodują przesuwanie płodu, a głównie głos płodu, w kierunku szyjki macicy, wywołując rozszerzenie. Otwieranie się szyjki macicy zwyczaj trwa kilka godzin. Nie uszkodzony worek owodniowy wypełniony płynem otacza cym płód wpukla się do pochwy. Zazwyczaj niedługo po tym pęka i wycieka z niego około 1 płynu. Tymczasem pochwa staje się bar di wiotka, elastyczna i rozszerzona. Punktem kulminacyjnym porodu są silne skurcze mac wspomagane dowolnymi skurczami mięśni brzusznych. Wystarcza to do wydalenia płodu, i zwyczaj przez maksymalnie rozszerzoną szyjkę i pochwę pierwsza na zewnątrz wychodzi głów. Pępowina, która nadal jeszcze łączy noworodka z macicą za pośrednictwem łożyska, zostaje wkrótce przez lekarza odcięta tuż przy brzuszku noworodka. W następnych 15-30 minutach i wstępna seria skurczów ścian macicy powoli zluźnienie i wydalenie łożyska i związanych z n błon płodowych łącznie nazywanych popłodowych. Po oderwaniu łożyska, w którego skład w cha część błony śluzowej macicy, w ścianie mac pozostaje otwarta krwawiąca rana. Krwawiej jest zazwyczaj regulowane przez te same skun ścian macicy, które spowodowały wydalenie i noworodka.

W doświadczeniach transformacyjnych, podobnych do wykonywanych na muszce owocowej, obcy DNA wprowadzony do zapłodnionej komórki jajowej myszy włącza się do chromosomów i podlega ekspresji. Transgeniczne myszy pozwalają zbadać w jaki sposób geny uaktywniają się podczas rozwoju. Ponadto u myszy można zablokować ich aktywność metodą celowej inaktywacji genu. Jeśli np. zablokuje się aktywność genu kodującego u myszy receptory insulinopodobnych czynników wzrostu, zarodek ginie przy narodzinach i wykazuje wiele nieprawidłowości rozwojowych. Stosując kilka sposobów znakowania, naukowcy mogą rozpoznać transgen eksperymentalnie wprowadzony do genomu myszy i ustalić, czy jest on aktywny. Niekiedy do tych doświadczeń używa się genu podobnego do występującego u myszy, ale pochodzącego od innego gatunku; białko, które on koduje, można odróżnić od mysiego za pomocą przeciwciał. Można także zbudować gen hybrydowy, złożony z elementów regulacyjnych genu myszy i części innego, nie-mysiego genu, który koduje białko wskaźnikowe, np. enzym, który zwykle nie występuje w komórkach myszy. Badania te służą do wykrycia tych sekwencji DNA w genie zawierającym homeoboks, które decydują o miejscu ekspresji tego genu w zarodku myszy.

Po opracowaniu zespołu tez, dzięki którym można było przewidzieć i wytłumaczyć wyniki krzyżówki jednogenowej, Mendel przystąpił do badań nad jednoczesnym dziedziczeniem dwu cech u grochu. Wynikiem tych badań było drugie prawo Mendla, tzw. prawo niezależnej segregacji, które głosi: w krzyżówkach, w których rodzice różnią się jedną lub większą liczbą niezależnych cech, każda para genów podlega losowej segregacji i jest dziedziczona niezależnie od genów innych par. Na poparcie tego prawa można przytoczyć wyniki obserwacji Mendla nad częstością występowania w pokoleniach F1 i F2 roślin o określonym kolorze i kształcie nasion po uprzednim skrzyżowaniu w pokoleniu P odmiany grochu o nasionach żółtych i okrągłych z odmianą o nasionach zielonych i kanciastych. Przystępując do doświadczenia Mendel wiedział, że żółta barwa nasion była cechą dominującą w stosunku do zielonej, a okrągły kształt cechą dominującą w stosunku do kanciastego. Zgodnie z przewidywaniami wszystkie rośliny w pokoleniu Fi miały nasiona żółte i okrągłe, natomiast w pokoleniu F2 pojawiły się rośliny o wszystkich możliwych typach nasion: żółtych i okrągłych, żółtych i kanciastych, zielonych i okrągłych oraz zielonych i kanciastych. Wszystkie gamety w pokoleniu P były typu albo YR albo yr, a tym samym wszystkie rośliny w pokoleniu Fi miały genotyp YyRr oraz żółte i okrągłe nasiona. Jeśli rośliny z pokolenia Fi tworzą gamety i każda z nich otrzymuje jeden gen z pary alleli, to istnieje możliwość powstania czterech rodzajów gamet: YR, Yr, yR, yr. Jeżeli przyjmiemy, że zapłodnienie następuje przypadkowo oraz, że geny determinujące różne cechy zostaną przekazane niezależnie jeden od drugiego, to wówczas mogą pojawić się różne genotypy podobnie jak to pokazano na przykładzie kwadratu Punnetta. Genotypy te znajdą swe odpowiedniki w fenotypie w stosunku 9:3:3:1.

Jeśli w środowisku pojawi się populacja allopoliploidów, presja selekcyjna doprowadzi do jednej z trzech możliwości. Po pierwsze, nowy gatunek może ulec konkurencji macierzystych gatunków i wymrzeć. Po drugie, osobniki allopoli-ploidalne mogą zająć nieco inną niszę ekologiczną, dzięki czemu będą współistnieć z gatunkami rodzicielskimi. Po trzecie, gatunek mieszańcowy może skutecznie konkurować z jednym albo obydwoma gatunkami rodzicielskimi i wyprzeć je z części lub całego obszaru ich występowania. Alloploidalność jest bardzo rzadka u zwierząt, ma natomiast duże znaczenie w ewolucji roślin kwiatowych. Prawie 80% gatunków tych roślin to poliploidy, z czego większość to allopoliploidy. Co więcej, allopoliploidalność pozwala na bardzo szybką specjację: wystarczy jedno pokolenie, by utworzył się nowy, izolowany rozrodczo gatunek. Tym zjawiskiem można zapewne tłumaczyć nagłe pojawienie się wielu gatunków roślin kwiatowych w zapisie kopalnym oraz ich wielką różnorodność obecnie. Przykładem specjacji sympatrycznej, udokumentowanym w 1898 r. w Królewskim Ogrodzie Botanicznym w Kew w Anglii, jest pierwiosnek z Kew.

Nowo wytworzony łańcuch DNA podwójnej helisy każdej chromatydy wykazywał radioaktywne piętno i wywoływał powstawanie „ziaren” w emulsji fotograficznej na całej swojej długości. W następnym jednak cyklu oba łańcuchy każdej podwójnej helisy znowu rozdzieliły się i każdy z nich uległ replikacji w środowisku nie zawierającym już znakowanej tymidyny, wobec czego nowo wytworzone łańcuchy były wolne od radioaktywnego piętna. Jeżeli zostały one dobudowane do pierwotnych łańcuchów nie znakowanych, powstały podwójne helisy nie wykazujące piętna; gdy natomiast zostały skopiowane na łańcuchach znakowanych, same również nie zawierały znakowanej tymidyny, ale chromatyda nadal pozostawała radioaktywna, ponieważ zawierała jeden łańcuch wykazujący radioaktywne piętno. W trzecim pokoleniu każda nieradioaktywna chromatyda po podwojeniu się dała dwie chromatydy całego chromosomu, a każda znakowana przekazała jeden łańcuch radioaktywny jednej z dwu chromatyd siostrzanych. Na podstawie tych, jak i wielu innych równie przekonujących danych możemy wyciągnąć wniosek, że wysunięta przez Watsona i Cricka hipoteza replikacji DNA jest słuszna. Dzięki działaniu opisanego tu mechanizmu w okresie S cyklu życiowego komórki następuje replikacja DNA całego zespołu chromosomów komórki, przy czym proces ten normalnie zajmuje 30-50% całkowitego okresu generacji. W tym czasie zachodzi również synteza białek, tak że